vleck

WISH YOU WERE HERE

2011-01-05T08:07:00.000-08:00

bijgaande blog werd uitgesproken in de voorstelling 'Wish you were here' dd 12 december 2010, Stadsschouwburg Amsterdam

Ergens halverwege Werther van Jules Massenet. De hele voorstelling lang wordt de wereld van de onschuld en de jonge hond Werther en de echte wereld van elkaar gescheiden door een enorme schuifwand die open en dicht kan. Vóor de wand de echte wereld, blauw en grauw, de wereld van moeders en vaders, de wereld van moraal, van goed en slecht, van stand en prestige, van kan niet en hoort niet en hou je gedeisd.
En dan, langzaam gaat de wand weer open, langzaam wordt de grijsblauwe werkelijkheid overschaduwd door goud-oranje, door een eenvoudig walsje, door een verliefd paar dat langzaam en schrander en innig danst, maar het lijkt geen dans, het lijkt een zweven en zwerven in een oer-staat zonder wereld. Ik zou voor altijd willen blijven in deze staat zonder angst, verdriet, woede, in deze wereld van mijn zoon van 8 maanden, die niets anders kent dan dit, een vervelende tand die doorkomt, of een harde bloempot waar hij tegenaan bonkt daargelaten.

En tegelijkertijd weet je dat het niet anders kan dan dat het verdwijnt, en de you in wish you were here is voor mij dan ook deze staat van zijn. Die missen we allemaal, lijkt mij.

Het theater, zoals hier en nu, is een warm plekje om dit soort beelden te delen. Als het lukt beelden van een andere Platonische werkelijkheid die we wel herkennen maar die we een soort van vergeten waren. Alleen grote kunst, en grote wijn, daarover later meer, kan de sluier van deze oerbeelden oplichten. Soms lukt dit, en dan zit je met zijn allen opeens heel erg bij elkaar te zijn, en elkaar heel erg te kennen. Zie je wel, ik ben niet gek, ik wist t wel, dat gevoel. Niets eenzaam. En Werther van Jules Massenet en Willy Decker was zo'n zeldzaam moment

Ieder jaar op de derde zondag van november huur ik een enorme tent. Er komen er zo'n 25 wijnboeren over uit Frankrijk, met de auto, per trein, per vliegtuig, 500 kilometers heen en terug, 1400 kilometer heen en terug, ik nodig mijn klanten uit, ik huur glazen, tafels, wat extra personeel, vraag wat vergunningen aan. De zondag om 7 uur beginnen de tentenjongens te bouwen, de tent gaat open om 2 uur, de boeren komen tegen tweeën rustig aanslenteren, ze helpen nog een beetje, vlag ophangen, tafeltje anders zetten, om half drie staan ze zo'n beetje achter hun flessen en zijn de eerste 50 mensen binnen, om half vier is het vol, en om half 5 moeten we bijna dicht omdat er geen kip meer bij kan.

Mij zie je niet in de tent, ik zit achter mijn bureau en hoor dat het beregezellig is. Tentje huren, wijntje schenken, mensen verbinden.

Peter een goede vriend vroeg ooit aan me of ik zingen niet miste, ik had 10 jaar klassiek zang gestudeerd, en door omstandigheden was ik opeens wijnhandelaar. Nee dus, ik creëer nu gewoon mijn eigen theater, de vorm is anders maar de tent, de winkel, proeverijen, 't zijn ook allemaal kleine theatertjes waarin de mensen een warm plekje kunnen vinden.

Anne, 't was de dinsdag na de Salon van Vleck, die twee dagen duurt, de zondag wordt gevolgd door een boottocht met indisch buffet samen met de boeren, en een prof-dag voor de 'profs' met een afsluitend diner met een man of 80.
Anne werkt voor mij.
Anne: Jezus Michiel, heb ik gister nou aan de bar van Weber zitten grienen? Ik was het alweer vergeten, maar het was waar. De Salon was over, we waren moe en dronken, en we mistte ze nu al, die boeren, de klanten, de sfeer en de magie.

Anne, nogmaals: 'Weet je wat zo prachtig en eigenaardig is Michiel, de dagen na de Salon, dan is het net alsof ik verliefd ben, zo'n gevoel in mn buik, vlinders.

Ik had het ook, alsof je de hele nacht hebt liggen vrijen tot het licht wordt, en dan ergens in een café aan de gracht, na een paar uur slapen, om een uur of elf het ontbijtje met een eitje, zoiets, dat gevoel. Those were the days. Brak maar gelukzalig.

En dan Vin naturel.

Marcel Lapierre, zoveelste generatie wijnmaker van familie Lapierre dacht, nadat hij een aantal jaren zelfstandig bezig was zoals zijn opa en vader dat gewoon waren te doen: zo kan ik niet verder. Eigenlijk vind ik wat ik maak gewoon niet lekker meer. En met een paar vrienden ging hij op zoektocht naar een ander verhaal. Een verhaal waarin de druif hoofdstuk één was, en niet de wijntechniek, waarachter de druif niet meer te ontwaren was.

Le vin, c'est le nature, point! was en is de beroemde quote van Lapierre.

Geen van de zestig uitroepteken!, toegestane chemicaliën werden nog gebruikt. Geen zuren, geen suikers, geen kleurstoffen, geen van de ander 55 enge middeltjes, geen enzymen, geen kunstgisten én geen sulfieten, de meest agressieve van alle additieven, de veroorzaker van de kater, het sjagrijn, de slechte sfeer op feestjes, de agressie bij thuiskomst in het ouderlijk bed.

Maar terug naar de natuur, terug naar de staat van Werther.

Toen ik voor het eerst in aanraking kwam deze wijn wist ik níet wat me overkwam, ik was verbijsterd. Hoe kon het zijn dat dit bestond en dat ik dit nog niet wist en dat niet iedereen dit dronk. Zo puur, zo prettig, meer druivennectar dan wijn zoals ik die kende. Begeesterd leek het. Een ander ding. Het ging recht naar mijn hart. De volgende dag werd ik wakker en mijn eerste associatie was weer die smaak, die nog in mijn mond leek te hangen.

Ik ben voor de meneer gaan werken die dit importeerde en kreeg daar een eigenaardige opleiding. Ik stopte alles in mijn neus en mond, en ik hoefde alleen maar te zeggen of ik het lékker vond(!), bleek na een paar maanden van moeilijkdoenderij en grotewijnwoorden van mijn kant. Nee Chiel, gewoon zeggen wat je denkt, lekker of niet, eerste impuls volgen! Dag in dag uit, lekker of niet, lekker of niet. En wat is lekker? Lekker is eigenlijk prettig, eerlijk, en je wordt er vrolijk van. Dat leerde ik later weer, wijn daar wordt je vrolijk van.

Ik heb het nooit over smaak, mineraliteit, bosbessen of kruisbessen, kreupelhout of tabakstonen, ik heb een bloedhekel aan al deze termen, en ik zal u één voorbeeld geven hoe de grootste kenners en professionals gefopt zijn in blindproeverijen: een grappenmaker nodigde de top van de wereld uit op het gebied van oenologie, vinologen en sommeliers in de bordeaux. Het zette 8 witte wijnen voor, en iedereen moest de wijnen beschrijven. Wit: Kruisbessen, honing, acacia's etcblablalbla. Na de lunch 8 rode Bordeaux: rode bessen, bosbessen kreupelhoutblablabla. U voelt m misschien al aankomen, de grappenmaker had dezelfde wijnen voorgezet na de lunch, alleen met rode kleurstof gemengd. Lariekoek dus, de wijnkenners. Ik zeg altijd: als iemand beweert dat hij een wijnkenner is, onmiddellijk wantrouwen.

Lapierre zei en terecht, want dat zeggen alle grootheden: hoe meer ervaring ik heb, hoe meer ik weet, hoe groter het mysterie wordt, en hoe minder ik lijk te begrijpen. Nederigheid is gepast. Iedereen die een beetje snugger is en integer, voelt dat je dan de natuur zijn werk moet laten doen, omdat de natuur zoveel meer is en kan dan de door mensen bedachte techniek, techniek waar ook mijn boeren weet van hebben, maar zij hebben de moed gehad die af te zweren.

Gewoon zo weinig mogelijk ingrijpen, in een bepaalde strikte omgeving natuurlijk, net zoals je kinderen op laat groeien.

Chemische rommel toevoegen? Waarom is zoenen zo lekker? Omdat je zo verdomde goed kunt voelen met je mond. Waarom zou je dan in godsnaam wijn drinken die stijf staat van de agressieve additieven? Wijn is voelen, met je mond en met je lijf, en met de onderbuik en daar waar de geest huist.

Ik laat veel proeven en zie vaak de door ons geroemde glimlach-reflex, letterlijk, de mondhoeken die omhoog krullen. Ik liet eens een klant, die een echte off-day had, iets onnavolgbaar puurs en eerlijks proeven, en ik zag letterlijk de stress uit zijn lijf verdwijnen, ik zag letterlijk dat de ruggengraat zich spande en dat hij weer rechtop ging staan, met een glimlach! Mentaal, spiritueel en fysiek volgelopen, voor mijn ogen.

'de wereld wordt echt beter van deze wijn!'. zei laatst iemand anders in mijn winkel. Klinkt extreem, maar is wel waar.

Ik heb het geluk dat ik mij dag in dag uit kan laven, alles met mate natuurlijk, aan mijn wijnboeren uit Frankrijk. Wijn waarbij het gevoel je bekruipt dat wijn maken niet zo moeilijk kan zijn, gewoon druiven pletten en in een vaatje stoppen en wachten tot het op de fles kan. Als dat gevoel je bekruipt heb je te maken met een groot wijnmaker, net zoals je van echt goede zangers denkt: die is er mee geboren, dát is 'm komen aanwaaien. Kan niet zo moeilijk zijn, dat zingen.
Zingen is ook niet zo moeilijk, leren zingen, da's moeilijk.

Wij nemen zo een glas van een man die de druif miste, die de aarde miste, die zijn eigen onnavolgbaar grote menszijn in zijn product miste, en die op zoek ging naar de grootsheid van de natuur. Ik hoop dat ook u een vonkje proeft van onze aarde, onze kosmos, van Marcel en van uw buurman.

Marcel adieu!

2010-10-18T11:00:00.000-07:00

En dan sta je op donderdagavond, op de dag van de begrafenis van Marcel Lapierre, opeens in zijn cave en daar staat Mathieu naast de pers waar 'le paradis' uitstroomt en dan wordt de oogst van 2010 dus gewoon verwerkt en dan ben je in een soort magisch schouwspel beland.
Tot in de New York Times is zijn necrologie te vinden. In en rond de kerk van Villié-Morgon zijn er schat ik zo'n 1500 man die middag om de man te eren waar iedereen zo veel aan te danken heeft, althans dat zegt eigenlijk iedereen. Na de gezangen en de woorden van onder andere de negentig-jarige Pierre Overnoy op naar de lokale kroeg waar de Morgon 2009 als enige op het menu staat. Na de lokale borrel met z'n allen naar 'Les Chênes', het domein van Marcel en Mathieu. En gewoon doen wat Marcel's wens was, een groot feest te ere van hemzelf en de vin naturel. Een handvol chef's die uitpakken, tonnetjes en flessen Morgon die we soldaat maken, muziek, verdriet en toekomst. Zeldzaam gevoel dat deze erfenis wel goed terecht zal komen, een zeldzaam fundament dat uit alle poriën ademt, een niet te beschrijven hoeveelheid warmte, vriendschap en kennis balde die avond samen. Het niet te stelpen verdriet van Katsuma, de Japanse chef uit Lyon en grote vriend van Marcel zal nog lang op mijn netvlies staan.

Het onwaarschijnlijke eten, wat 'even' voor 800 man wordt neergezet, om de gulheid van Lapierre nog wat aan te zetten. Bizarre vertoning met een eindbeeld van mythische proporties: 'papa, en nu gaan we verder spelen', aldus Mathieu in het condoleance-register, en daar stond hij, naast de pers, hij leek opeens 2 centimeter langer, met zo'n 100 vrienden om zich heen, en de oogst van 2010, zíjn eerste oogst, vloeide en vloeide. Vertrouwen. Op weg naar Arnaud Combier waar ik overnachten zou doe ik de autoradio aan en ik val in de eerste maten van Mahler 1, deel drie, Vader Jacob in mineur, mijn allerliefste symfonie. Kan er ook nog wel bij. Toeval? Laat me niet lachen.
Adieu Marcel, merci Marcel.

foto's 14 juillet 2009 'Les Chênes'

Marcel Lapierre (1950-2010).

2010-10-12T12:15:00.000-07:00

De Vader van de Vin Naturel overleden.

Maandagmorgen is één van de invloedrijkste wijnmakers van de wereld overleden. Zo'n 30 jaar geleden begon Lapierre een theorie van de fameuze Jules Chauvet (onder andere de ontwikkelaar van het standaard INAO-proefglas) in praktijk te brengen. Met een viertal vrienden werd hij één van de 'de vijf gekken' uit de Beaujolais genoemd. Want er werd met argwaan gekeken naar deze jonge honden die wijn zonder enige toevoegingen zouden kunnen maken. Vooral het niét gebruiken van SO2, sulfiet, als middel om te stabiliseren en/of te conserveren werd afgedaan als gekkenwerk. Het werd ronduit niet geloofd. Inmiddels zijn we een 30-tal jaren verder en is de invloed van Lapierre en zijn collega-gekken in Frankrijk maar ook inmiddels buiten Frankrijk groot. Het aantal jonge wijnmakers dat getroffen is door het 'Vin Naturel-virus' is al jaren stijgende, en ook de oudere generatie kan niet meer om de roep van de consument naar natuurzuivere werkmethoden heen.

Marcel Lapierre heeft de afgelopen decennia niet alleen een voortrekkersrol vervuld in de discussies over wijnmaken, hij was daarnaast een bron van inspiratie en educatie voor een nieuwe generatie wijnmakers. Zijn domein was altijd geopend voor jonge professionals die stage wilde lopen om te leren over de biologische, sulfiet-vrije filosofie. Zijn quatorze-juillet-feesten waren legendarische inspirerende bijeenkomsten, al was het alleen maar omdat op die avond slechts zijn vermaarde Morgon werd geschonken, én gedronken, en het verveelde nooit en te nimmer.

Importeurs als Vleck wijnen zijn Lapierre veel verschuldigd. Lapierre verschafte het inzicht wijn op andere merites te beoordelen dan de conventionele merites. 'Le vin c'est naturel, point!' was Marcels credo: wijn moest bovenal plezier geven en goed drinkbaar zijn. Gezocht werd er altijd naar fruit, de druif, en spanning juist door niéts toe te voegen: geen gisten, geen enzymen, geen sulfieten, niet filteren, niet klaren, niet chaptaliseren. In de optiek van mijn collega-importeurs uit de hele wereld (Lapierre exporteerde zijn wijnen naar 23 landen in alle continenten), en mijzelf was het een wijnmaker die boven elke twijfel verheven was. Energiek in hoe hij werkte in de wijngaard, begenadigd in hoe er in de kelder omgesprongen werd met de oogst, berucht vanwege zijn onnavolgbaar drinkbare Beaujolais Nouveau, en zélf onnavolgbaar in het omarmen van alles dat het leven omarmde. Een man met een ongemeen groot hart, waar de hele wereld inpaste zo leek het.

De nalatenschap van Marcel Lapierre zal worden gekoesterd en gecontinueerd door Marie Lapierre zijn vrouw, met wij hij zo'n 18 jaar geleden Château Cambon kocht, en door zijn zoon Mathieu, die reeds jaren met zijn vader het domein Marcel et Mathieu Lapierre bestierde.

Marcel Lapierre is 60 jaar geworden.

Gelegenheid om deze inspirator met een goed glas te herdenken is er op zaterdag 16 oktober van 14.00 tot 18.00 bij Vleck wijnen, Eerste Helmersstraat 63 hs Amsterdam, tel. 020-6835980

zie ook:
New York Times

http://dinersjournal.blogs.nytimes.com/2010/10/11/remembering-marcel-lapierre-a-beaujolais-trailblazer/

Telegraph:

http://www.telegraph.co.uk/news/obituaries/culture-obituaries/8064943/Marcel-Lapierre.html

Decanter:

http://www.decanter.com/news/wine-news/502746/marcel-lapierre-of-morgon-dies

Winespectator:

http://www.winespectator.com/webfeature/show/id/43806

Boston Globe\;

http://www.boston.com/bostonglobe/obituaries/articles/2010/10/13/marcel_lapierre_vintner_revived_beaujolais_region_at_60/

Le Parisien:
http://www.leparisien.fr/lyon-69000/beaujolais-deces-de-marcel-lapierre-pionnier-de-la-viticulture-biologique-12-10-2010-1106628.php

Jeugd in beweging

2010-09-23T11:52:00.000-07:00

Maandag 20 september, kwart over vijf arriveer ik in de Goudfazant. Voor wie deze plek niet kent, de Goudfazant is groot, hoog, basaal, licht en op een bepaalde manier energie-wekkend. Daar moest maar eens een Feng-Shui-grootheid heen. Kwart over 5 en ja hoe lang eigenlijk nog voor het verjaardagspartijtje van de Youth Food Movement? Overigens niet te hopen dat deze club ooit vanwege danige groei een telefoniste in dienst moet nemen. Jarenlang zelf gezongen, maar Youth Food Movement klinkt alsof het rijmt maar bekt voor geen meter. YFM dus vanaf nu, wie de term niet herkent is een sukkel, zoiets. Om zes uur is er een begin van een wijnbar op lokatie lijkt het. Alles wat koud hoort op kniehoogte, alles wat warm mag op de heerlijke hoge, diepe, donkere bar. Mijn bar deze avond, o heerlijke swung, als je naar achter reikt voor een glas en het lichaam dat jarenlange bar-ervaring verraadt. Ja, nee, het begint te dagen, nog even en 270 bezoekers en iedereen die zich vrijwillig uit de naad werkt willen wel een glaasje of een flesje of info of welke druiven of deze vind ik niet zo lekker of mag ik nog een andere proeven en dan is het opeens acht uur en zit iedereen en doet Sam zijn welhaast geëmotioneerde oproep en denk ik 't is goed zo. Hoe heerlijk kan je het hebben om de mensen die jij zo hoog acht, al die geweldige wijnboeren, te mogen presenteren aan een 3-honderdtal veelal jonge mannen en vrouwen die de enkele blaag daargelaten wél iets meer willen en verwachten van alles om ons heen, dat ding dat aardkloot heet en de hebbelijken en onhebbelijken die haar bewonen. Niet niks, leuk feest daar niet van, maar och daar doe ik het natuurlijk ook voor, de spirit, the body and the mind en hoe ja dit alles in balans te houden. En daarom is het niet zo maar wijn die Vleck importeert, maar wijn met een verhaal. Dank dank Samuel, Jiri en Geert voor het podium. Het was een memorabele Vin Nature avond voor Vleck, slechts dankzij de memorabele energie die ontstaat als gekken mensen bij elkaar schreeuwen om iets uit te dragen.

Conclusie van een zwager.

2010-09-08T12:39:00.000-07:00

Hoe handig is het te laten zien wat je doet aan iemand die ver afstaat van de wijnhandel en alles wat daar omheen kronkelt. Zwager Michiel Goossens was de laatste vier dagen mijn chauffeur en tweede paar ogen en oren. Proeven om 11 uur 's ochtends sloeg de chauffeur helaas doch terecht over (ieder z'n vak...), maar de ogen en oren waren des te leerzamer. Niet omdat bijna alle wijn lekker was en hij dat beaamde, maar omdat hij l'esprit de travail' kon aanschouwen. De laatste avond hoorde ik opeens, 'jij zit in een niche Vleck' . Ja halleluja, dat wist ik nog niet. 'En die niche heeft een enorme energie en kracht, het lijkt wel of al deze mensen, wijnboeren, cavistes, eigenaren van wijnbarren, elkaar kennen. Voorbeeld. Diezelfde avond vroeg wijnmaker Bruno Duchène wat mijn naam ook al weer was. Na enig geMichiel ter Heide en het 'pardon hoe?' (mijn naam is voor de fransen onuitspreekbaar) zij ik maar weer Vleck. Waarop zijn liefje mij bijna om de hals viel, 'Ah Vleck!' riep ze, want ze was al in mijn nederige winkeltje in Amsterdam geweest, op aanraden van Arnaud Combier, het genie van Saint-Veran. Een vrouw die je in een gehucht in Zuid-Frankrijk ontmoet kent mijn winkel dus zo maar. En zwager fronste weer eens. Het lijkt wel of al deze mensen elkaar kennen of in ieder geval via via kennen. Die jonge jongen aan tafel deze avond, ik kon hem ook niet thuisbrengen tot hij vertelde dat hij in cave Auger, wellicht de beste wijnhandel ter wereld, werkte, en ja daar koop ik wel eens wat als ik in de buurt ben. Zodoende liggen de kaartjes van Vleck in Roquebrun en Banyuls, weet de medewerker van cave Auger waar hij vin nature liefhebbers heen moet sturen die in Nederland wonen, en verwijs ik mijn klanten door via dit blog of anderszins, naar de bars à vins, lieve of geniale wijnboeren en het restaurant met Castex, Lapierre en kornuiten op de kaart. En sta ik op laatste avond van deze ronde voor de zoveelste keer te discussiëren over boeren, stijlen, emoties in wijn of gewoon hoe goddelijke de 'Bulles' van Pascal Potaire zijn, met een onbekende maar ook weer een vertrouwde, deze eigenaar van 'le Xadic' in Banyuls (zie onder). En zo leeft en vibreert het, zoals mijn zwager constateerde, en gaan wij verder in Nederland met het verkopen van de enige en echte wijn, vinden wij, vin naturel natuurlijk.

Na de oogst

2010-09-08T12:25:00.001-07:00

Alain Castex
Bizarre gewaarwording. We stonden voor de deur van de cave van Ghyslaine Magnier en Alain Castex. Castex is naast Marcel Lapierre een soort mentor van de vin naturel beweging. Er zijn de voorlopers, zij die begrepen voor dat anderen begrepen. Van Castex heb ik al jaren geleden dingen geproefd die ik onbegrijpbaar achtte. Eigenlijk ondrinkbaar. Wild, ruig, barbaars, boordevol niet uitgegist leven leek het, en niet lekker. Maar altijd werd er ook iets naast gezet wat 7 of 10 jaar voordien was gebotteld. En altijd was dat weer wonderbaarlijk lekker. Raimond vertelde dat op de laatste ontmoeting van de assocation des vignerons naturels Alain weer een soort van lezing gegeven had hoe echte puur ongezadelde wijn zich ontwikkeld in de loop van de jaren. Het fenomeen is veel en veel interessanter dan hoe 'conventionele' wijn zich ontwikkeld. De expressie van het terroir kan zich soms pas na jaren openbaren, het ultieme evenwicht bereiken kost soms tien jaar, en in de tien jaar kunnen wijnen werkelijk van ondrinkbaar naar hemels lekker gaan en weer terug. Goed we stonden voor de cave en zonet was de vierde dag oogst binnengekomen en we liepen de mini-pers bijkans omver. Onder de pers en plastic ton waar het 'vloeibare' Co2 langs de randen naar beneden stroomde. Alsof we terug waren in de middeleeuwen waar de dorpsgek idiote scheikundige experimenten uitvoerde. Achter deze bubbelende en bruisende ton was het een gecoördineerde chaos. De echte dorpsgek van Banyuls hielp een handje mee, de kelderknechten waren in de weer met slangen, gassen, tonnen, persen en in de wolkbreuk schoonmaken van alles wat gebruikt en hergebruikt moest worden. De hagelstenen kwamen uit de lucht vallen en er brak paniek uit, want de oogst was nog lang niet binnen en de grootste vijand van rijpe druiven is de hagel. Maar als een meester die de slagvelden overziet wierp Alain een blik naar buiten, en knikte dat het goed was. Niets aan de hand, deze kunnen de druiven echt wel hebben, lekker voor de grond, morgen een dagje niet oogsten, kan 't weer even opdrogen, en hij knipoogde naar me dat hij over 5 minuutjes tijd voor ons had. Grapjurk, doe rustig aan, volgens mij heb je nog wel wat te doen. En terwijl de hemel werkelijk uit de lucht kwam vallen gingen we door met het observeren van de spannendste dagen van een wijnboer. Le jus. Toen alle zojuist geperste druiven in de vaten waren gepompt of gedonderd was er eindelijk tijd voor glaasje uit het vorige jaar. De cameraploeg vertrok, we zaten op het houten bankje naast de jongeling uit de Auvergne die 1200 flessen maakte per jaar, en het wonder van wat wij die middag hadden gezien en wat het na een jaar is geworden werd tastbaarder dan tastbaar. Na nog een knipoog en we gingen, geld tellen om te kijken of we wat kunnen kopen. En zo onze klanten te laten delen in de wondere wereld van de vin artisanale et naturel en zijn grootmeesters. En ook grootmeesters leren, bijvoorbeeld te zorgen dat het ook na een jaar lekker is, zoals we proefden op het houten bankje en oh, lekker.

El Xadic del Mar

2010-09-08T00:18:00.000-07:00

Nadat we eerst Collioure ontvluchtte vanwege de mini-treintjes met bejaarden vonden we uiteindelijk in Banyuls-sur-Mer Alain Castex, net bezig met de vierde dag oogst te verwerken. Later meer hierover. nu even over het fenomeen bar à vin. Ongeveer de buurman van Castex is El Xadic del Mar. Een bar à vin die Vleck dan toch maar zelf gaat neerzetten in het gehucht Amsterdam. Bij aankomst krijg je gewoon een glas wijn in je handen geduwd, niet zeuren, dit is wat er open staat. Vervolgens eet je kleine bordjes vis vlees en groente van de dag waarbij je de wijn bestelt waar je 4 euro meer voor betaalt dan als je diezelfde wijn koopt. Voor ons altijd leuk want je proeft nog eens iets uit de club wat je niet kent, was ik vergeten te zeggen dat het alleen over 'vin nature' ging? En als het later wordt en een verdwaalde wijnboer aanschuift bij de l'équipe de vendange, gaan we met ze allen wijntje raden. Flessen blind proeven en kijken wat je er van bakt. Alzo toch weer een geweldige ontdekking, die ik nog even voor me houd. Openen zo'n club in Amsterdam, jammer van de verdwaalde wijnboer en de oogstjongens en -meiden, maar die denken we er dan maar bij.

11 ,Avenue Puig del Mar, Banyuls-sur-Mer
tel: 0468888920

http://www.facebook.com/pages/Banyuls-Sur-Mer-France/El-Xadic-del-Mar/140513512638614?v=info

Le 'Oc' tave

2010-09-06T23:31:00.000-07:00

Wat iedereen denkt, geweldig het leven van een wijnhandelaar. De hele dag overal wijnproeven en dan 's middags en 's avonds copieus dineren. Niet altijd. Ik heb nogal wat honger geleden in Frankrijk. Van eten weten ze maar van rust houden ook. En een wijnreiziger gaat toch meestal op zondag en maandag en route. Ga maar eens iets te eten vinden op maandag, à la campagne is dat bijna uitgesloten. Deze tip dus voor iedereen die in de buurt is van Bezier in de Languedoc. Le 'Oc' tave. Een schier ontvindbare table d'hote. Van te voren bellen of je mee mag eten, en dat kan dus ook op maandag. Eten van boereneenvoud maar goddelijk lekker. De ganzen lopen te kieren, de honden willen met je spelen, de kinderen juichen als het een beetje begint met regenen, en ik denk maar eens terug dat ik verzeilde in een Campanile hotel na een dag reizen waar ik nog net een tosti kon krijgen, en waar ze niet eens een drankvergunning hadden. Soms zit het dus wel mee. De Tomtom vind de Chemin de Sallèles. Een kilometer of 3 doorrijden en bij de gitaar naar rechts. Wel eerst even bellen.
L'Oc'tave, Chemin de Sallèles, Bédarieux, 04 67 95 45 25/06 10 43 19 54

Raimond le Coq

2010-09-06T13:57:00.000-07:00

Of ik 5 september gezellig langskwam om de opening van zijn nieuwe bar à vin te vieren samen met bevriende wijnboeren. Ja gezellig, alleen bleek bij aankomst op 5 september in de vroege ochtend het te zijn gegaan om 4 september. En we hebben het hier wel over 1400 km van Amsterdam. Typisch Raimond. Geen nood, want de zondag was de after-party en zoals iedereen weet zijn die altijd nog leuker dan het feestje zelf, iedereen brak, je kent het wel. Zo vonden we ons met een bont gezelschap terug aan de L'Orbe, het riviertje wat Roquebrun doorkruist. Zingende Italiaanse pasta-verkopers, chansonerende franse wijnmaker, een triootje jazz, heel veel wijn en anderhalve lam. En dag was voor mijn zwager en mij al begonnen met een lunch onder een boom waar de vijgen uitvielen, dus dit was de tweede vijgenboom van 5 september.

De avond viel, Vleck had weer een nieuwe wijn ontdekt, Yvon Metras bracht z'n Jeroboam Ultime 2006. Een tripje research å la Vleck was begonnen.

's Ochtends om 7 uur sta je nog redelijk wezenloos op Weeze, het Ryanair/militaire/sfeerloze vliegveld net over de grens van Duitsland, 16 uur later, ontelbaar veel wijn later, anderhalve lam later, talloze liederen later, sta je in de netgeopende bar à Raimond en pakken de muzikanten onvermoeibaar wederom de trombone, contrabas en gitaar uit de hoezen en koffers. Onbetaalbaar gul wordt het gehucht Roquebrun in de vaart der volkeren vooruitgeduwd door deze Nederlander. Laat alle toeristen, zeker ook de Nederlandse, lekker kennismaken met Marcel Lapierre, Yvon Metras, Olivier Lemasson, met Pascal Potaire, Yannick, Christophe en al die ander briljante wijnmakers, met vin nature, in een omgeving waar deze wijn hoort, een omgeving van gulheid en gulzigheid. Kan Raimond ze vervolgens wijzen op het winkeltje in Amsterdam. Vive Raimond!

Smoeshaan

2010-09-02T12:45:00.000-07:00

Zo hoor je nog eens wat. De Smoeshaan, het café van Charles, is vernoemd naar een toneelstuk waar de zojuist overleden Ton van Duynhoven zijn opwachting maakte. Als ik Charles mag geloven is het toneelstuk in Haarlem verboden, omdat onder andere Ton er rondliep, op het podium althans, met enorme penissen. Kan niet, toen niet. Maar goed, naar deze hit uit de jaren zeventig is het illustere café om de hoek van het Leidseplein dus kennelijk vernoemd. Wij vinden het allemaal best, zolang het maar blijft bestaan. Charles die gister aanschoof aan de Vleck-tafel, ach Charles die zou er zo maar mee kunnen ophouden. En dan? Wie is er dan verantwoordelijk voor het toch wel heel erg smakelijke eten. Diezelfde Marokkaan, die onze boot vol boeren in november ook versteld deed staan met de keuken uit zijn moederland. Och moge Charles 100 jaar worden en moge hij daarna de stok zorgvuldig doorgeven.

Biowijn?

2010-08-30T09:17:00.000-07:00

In het bol van corruptie staande, desalniettemin gerespecteerde, doch aardsconservatieve 'La Revue du Vin de France' vond ik een miniscuul artikeltje. Merijn Tol, culinair journaliste, interviewde mij vandaag naar aanleiding van een op stapel zijnde reportage over wijnbarren en andere leuke wijnplekken in Nederland. Van die wijnbarren, daar moest toch maar eens iets van komen vond ze, door Vleck dacht ze, want wat in Marseille kan moet hier toch ook kunnen? Gewoon lekkere sulfiet-arme drinkwijn in een cosy omgeving, in plaats van de opgedirkte wat zijn we interessantdoenerij die we in onze hoofdstedelijke wijnbarren nog wel eens mogen tegenkomen. Maar goed, ook bij Merijn enige verwarring over wat nou bio-wijn was, bio-dynamie, of the real stuff, vin naturel. En toen kon ik dat kleine artikeltje uit de 'Revue' goed gebruiken. Want wat bleek, wat wij al wisten natuurlijk: er bestaat geen biologische wijn! Er bestaat slechts wijn gemaakt van biologische druiven, en daarna mag in de kelder toch weer alle wat de Bio-god heeft verboden toegevoegd worden. En wat was nu het hilarische in europees wijnland. Ze waren er bíjna uit, het etiket voor echte bio-wijn. Alleen lagen er een paar landen dwars die vonden dat een toevoeging van SO2, zwavel, van maximaal 180 mg toch wel erg streng gereguleerd was. 180 mg per liter! Onze boeren komen vaak niet verder dan 2 mg bij de botteling, zelfs onze huiswijnen komen niet boven de 20 mg/liter uit. En een aantal landen vindt dus 180 mg/l te streng, voor bio-wijn. Biowijn-label voorlopig exit. Wat een grap! Vive le vin nature!

Le Châteaubriand à Paris

2010-08-25T06:28:00.000-07:00

Gister op het honk kwam het voor de zoveelste keer langs, Restaurant Le Châteaubriand aan de Avenue Parmentier in Parijs. Indruk maken, da's wat ik wil, want ik ken dit restaurant en wie nog meer? Helaas dit keer geen beet, want Jessica, ambassadrice sinds jaar en dag van Vleck had eens een oud & Nieuw daar gevierd. Maar goed, genoeg stof om onder genot van de nieuwe en briljante Muscadet van Marc Ollivier te mijmeren over hoe een restaurant ook kan. De Baskische chef die al zijn hele leven op 3-sterren niveau had gekookt wilde wel weer eens op een normale plek een brasserie openen maar dan wel op 3-sterren niveau. Resultaat: een 5-gangen menu voor € 45,00 om je vingers bij af te likken. Die dag, om maar een detail te noemen, was het snoeiheet in Parijs en behalve het geluk de Martin Brildag van Parijs te mogen meemaken (die is in Amsterdam al niet slecht maar oh les Parissiennes....) is dat niet echt eetopwekkend. Geen nood, want geen warm gerecht op het bord gehad. Een fixed-menu, eten wat de pot schaft, want chef Iñaki, overigens een goede vriend van onze Arnaud Combier, weet echt wel wat goed voor je is. Briljante eten, briljante eclectische atmosfeer, niet in de laatste plaats vanwege de wijn die er geserveerd wordt. U begrijpt, que Vin Naturel. Alleen maar het zwavelvrije glas vrolijkmakende drinkwijn, en dan in alle soorten en maten. Eén van de mooiste wijnervaringen ooit, Bruno Duchene, Collioure 'La Luna' 2007. Reserveren kan niet, dus gelukkig zullen ze nooit een ster krijgen. Gewoon om een uur of half negen aan de bar gaan hangen, wat Chitry van de Moor of een coupe champagne de Lassaigne, gewoon verkrijgbaar bij Vleck, naar binnen lepelen en wachten op wat komen gaat. En dat is uniek. O ja, geranked als 11e restaurant van de wereld, eerste franse vermelding in deze lijst, zie hieronder.

http://www.theworlds50best.com/awards/1-50-winners/le-chateaubriand

2010-08-23T12:23:00.000-07:00

23 augustus 2010.

Nu de vakantie weer over is wordt het tijd om de nieuwe media met volle kracht te enteren. Ik zit nu al een aantal weken mijn research te doen op Facebook, Twitter en dergelijke maar helaas, kan er nog geen chocola van maken. Hoe al mijn heerlijke wijn in kleine stukjes te knippen? Om te beginnen post ik maar 'ns een hartverwarmende reactie van zomaar iemand die Eef (vrouw Vleck) en ik tegen kwamen op vakantie en die we een flesje 'vin naturel' cadeau gaven. Hier komt het mailtje:

Last night, Colette and I drank the bottle of wine you so kindly and generously parted with the other day. We were most positively impressed!!! In all honesty, I've always been more partial to thick and heavy wines (Bordeaux, Rioja etc) and so has Colette. However, the texture of the wine and the subtle taste which our glasses gradually exuded provided us with a very pleasant dinner experience, this impression was strongly reinforced when later compared with one of our regular Bordeaux. You may well have converted to die-hard heavy wine drinkers! Thank you so much for introducing us to the concept of Vins Naturels, we will definitely take it up and try and get hold of some bottles here and there.

Alas, weer iemand bekeerd?

Binnenkort de eerste blog vanuit Frankrijk, alwaar we Raimond van de hammen en de worsten gaan bezoeken die zijn eigenste 'epicerie/bar à vin heeft geopend in Roquebrun.

vleckie on air

2010-03-15T08:57:00.000-07:00

Hallo dit is een Vleckie-test